بدون ویرایش

این روزها با ولع عجیب و غریبی کتاب می خونم. چند تا کتاب رو همزمان می خوانم. انگار وقت نداشته باشم هولم . سرزمین گوجه های سبز،  نوشته هرتا مولر .خاطرات یک زن توده ای ،خاک غریب آخرین اثر جامپا لیری ،تنهائی پر هیاهو همه رو با هم می خونم . فیلم می بینم از لحظه های ناب تنهائی استفاده می کنم هر چند هیچ وقتی رو هم برای با دوستانم بودن از دست نمی دم .به خصوص جمع های که باهاشون احساس نزدیکی بیشتری می کنم و البته در جمع ها کاملا بی ربط هم شرکت می کنم ... نمی دونم ولی یه جورائی فکر می کنم واقعا دوباره به زندگی برگشتم . کم کم و با تاخیر اما با یه عالمه دستپاچگی ...